Ένα κεραμικό σώμα που μοιάζει να αναδύθηκε από τα βάθη του σύμπαντος, σαν απομεινάρι ενός άγνωστου ουράνιου κόσμου. Η μαύρη, γυαλιστερή επιφάνειά του, διάστικτη με μικρές φωτεινές κηλίδες και ακανόνιστους σχηματισμούς, παραπέμπει σε έναν αστεροειδή, σε μια χαρτογράφηση ενός μακρινού γαλαξία ή σε ένα απολίθωμα που διασώζει τη μνήμη μιας κοσμικής έκρηξης.
Η οργανική του μορφή ισορροπεί ανάμεσα στο οικείο και το εξωγήινο, στο συμπαγές και το άπειρο. Η οπή που διαπερνά το ένα άκρο του μπορεί να συμβολίζει μια πύλη προς το άγνωστο, ένα σημείο διέλευσης ανάμεσα σε διαφορετικές διαστάσεις ή ένα ίχνος από την αρχική του δημιουργία.
Το έργο προσεγγίζει την ύλη ως φορέα κοσμικής μνήμης: σαν να έχει συμπυκνώσει πάνω στην επιφάνειά του τον χρόνο, την ενέργεια και τα ίχνη ενός σύμπαντος που προϋπήρξε του δικού μας. Δεν αναπαριστά απλώς ένα ουράνιο σώμα, αλλά προτείνει την ιδέα ότι ακόμη και ένα μικρό, απτό αντικείμενο μπορεί να εμπεριέχει την αίσθηση του απέραντου.